BACA: Toprak dam.

BACI: Kız kardeş.

BADİYA: Büyük.

BAGA: Ahırda yemlik.

BAGALARI KAPMAK: Çok zor durumda kalmak. Çok acıkmış olmak.

BAĞDADİ: Ahşap duvar.

BARDAN: Büyük çuval

BARDEL: İşveli, cilveli; fahişe.

BARHANA: Kap kacak.

BARHANALIK: Taşlık, kayalık yer.

BATAL OLMAK: İşe yaramaz hale gelmek, viran olmak.

BATMAN: Sekiz kg’lıkağırlık ölçüsü birimi.

BAYAĞ: Demin, az önce.

BAYIR: Mera.

BEDEVRE: Ağaç çıta.

BEDNAM: İyi olmayan, kötü.

BEDRO: Büyük su kovası.

BEHUZUR ETMEK: Rahatsız etmek, huzursuz etmek.

BEHUZUR OLMAK:Rahatsız olmak, huzursuz olmak.

BEL: Demir kürek.

BESE GİRMEK: Bahis tutuşmak.

BEYBAH: Kalleş, mert olmayan.

BEYHUTLAMAK: Sakinleşme, uykuya geçme; ağrı ve sızının geçici olarak dinmesi.

BICIGİ: Bir tür yabani arı.

BICIK: Uzun ya da küçük kuyruklu bir koyun türü.

BICIRGAN: Sulu yara.

BICIRIK TUTMAK: Ayakların ya da kolun uyuşması.

BICIRIK: Kıvırcık saç.

BILDIR: Geçen yıl.

BILLIK: Keçilerde orta boy kulak.

BIRGI: Ağaç delmeye yarayan matkap.

BİBİ: Babanın kız kardeşi, hala.

BİLEVLEMEK: Kesici aleti keskinleştirmek. Birini bir başkasına karşı kışkırtmak (mec.).

BİNGÜN: Dargın, gücenik, küskün.

BİROYUN: Bir zamanlar, bir kere.

BİŞİ: Bir tür hamur işi yiyecek.

BOĞAZLİ: Obur, iştahı açık.

BOSTAN: Salatalık; sebze tarlası.

BOZ: Hayvanlarda kurşunî renk.

BUHAK: Çene altı; gerdan.

BUHAĞ BAĞLAMAK: Kilo almak, şişmanlamak.

BUHAYRİ: Baca.

BULAMA: Yeni doğum yapan hayvanların ilk sütü ile yapılan bir tür yemek.

BULUL: Hububat saplarından ya da ottan yapılmış büyük demet, yığın.

BURÇ: Ağaç yaprağı ve ağaçların körpe filizleri.

BÜK: Bir tür dikenli çalı ya da bu çalıların bulunduğu yer.

CAĞ: Döner şişi. Örgü şişi.

CALĞAZA: Atılgan, şirret.

CANGAR: Mavi göz rengi.

CANKEŞ: Zayıf, çelimsiz.

CAZİ: Her türlü şeytanlığa aklı eren, ferasetli olan.

CECİM: Bir tür dokuma sergi.

CELEP: Ticarî hayvan sürüsü.

CENDEK: Hayvan ölüsü, leş.

CENGER: Gök mavisi.

CIBIL: Çırılçıplak. Yok yoksul.

CIĞA: Sıska, çelimsiz.

CIĞIZ: Oyunbozan., her şeye itiraz eden.

CILBAĞA: Küçük çocuk.

CILGA: Pulluk.

CINCIK: Süs, boncuk.

CIRCIR: Fermuar.

CIRILMAK: Yırtılmak; zor durumda kalmak, zorlanmak (mec.)

CIRMAK: Yırtmak.

CIVIH: Sulu, katı olmayan. Laubali (mec.)

CİCO: Sulak yer.

CİL: Sazlık otu.

CİMŞİT: Uyanık, gözü açık.

CİNGO: Ceviz meyvesinin üzerindeki yeşil kabuk.

CİSTİK: Erkek ayakkabısı.

CİVİL: Bir tür yağsız peynir.

CİVLEMEK: İnce tiz sesle bağırmak.

COC: Zemini sulu çayır

CONÇ OLMAK: Çok ıslanmak.

COR: Gübre şırası.

CUL: Sidik.

CUMB OLMAK: Toplanmak, bir araya gelmek.

CURUT: Belli belirsiz. Işığı az olan lamba ya da net göremeyen kısık göz.

CÜCÜK: Tavuk yavrusu, civciv.

CÜSET: Dış görünüş, gövde.

ÇAÇA: Meyve şırası.

ÇAÇO: Atik olmayan,.

ÇAĞIRDAK: Koyunların kuyruk altında oluşan yün ve gübre karışımı yumru.

ÇAKAL: Mavi gözlü.

ÇAKÇAK: Değirmen taşı üzerindeki çıngırak.

ÇAKÇAVEL: Özeliğini kaybetmiş; bozulmuş olan.

ÇALA: Mısır bitkisinin sapı.

ÇÂLÂLİ ÇÛLÂLİ: Sırılsıklam, ıslanmış olarak.

ÇALAM: Kuru dal parçaları.

ÇALAMATARA: Alelacele, iyice düşünmeden hareket etmek.

ÇAMİŞLENMEK: Meyvenin iyice olgunlaşıp tatlandığı devresi.

ÇANA ÇUNA: Atik olmayan, perişan.

ÇANÇ:Çok bol, bol miktarda.

ÇAPAN ÇALMAK: Alkışlamak.

ÇAPO: Atik olmayan.

ÇAR: Yaşmak

ÇAŞUR: Turşusu yapılan bir tür ot.

ÇAŞUT : Casus.

ÇAVAN: Erkeklik oranı.

ÇAVGİL: Ot çekeceği

ÇAYNİK: Çaydanlık.

ÇEBİÇ: Bir yaşını doldurmuş dişi keçi.

ÇEÇ: Yiyecek artığı, posa. Arıların bal koyduğu peteğin artığı.

ÇEÇİL: Bir peynir türü.

ÇEKETE: Kol ağızları ve bel kısmı dar, üst kısmı bol ve pileli bayanların gömlek türü elbisesi.

ÇEKİŞMEK: Kavga etmek.

ÇELENK: Öküzlerde iri süslü boynuz.

ÇELPEŞÜK: Çamur sebebiyle ortalığın yürünemez halde olması. Düzeni bozulmuş, karışık (mec.)

ÇEMKÜRMEK: Köpek havlaması. Boşuna ve gereksiz konuşmak (mec.)

ÇEPER: Çalı çit.

ÇEPİK: Küçük meyve sepeti.

ÇERÇİ : Gezgin satıcı.

ÇERKEZ: Çocuk zıbını.

ÇERMİK : Kaplıca.

ÇERPEŞÜK: Çok yağmur yağması sebebiyle ortalığın çamurlu olması hali.

ÇIÇIRNAG OLMAK: Titreyecek kadar çok üşümek, diş dişe vurmak.

ÇIÇIRNÂK: Çocuk yürüteci.

ÇILIKLAMAK: Üstünü başını yırtarak dövünmek. Birini veya bir şeyi zorla, sürükleyerek götürmeye çalışmak.

ÇILIP: İnce çubuk, körpe filiz.

ÇINTIK: Ufak tefek. Bir tür ahlat.

ÇIPIRT: Göz kenarlarında oluşan çapak.

ÇIRIK: İplik bükmeye yarayan aygıt.

ÇIRILMAK: Bir işi bitirmek için çok gayret sarf etmek. Çok yeyerek mideyi doldurmak, tıka basa yemekten dolayı duyulan rahatsızlık.

ÇIRIM ÇIRIM OLMAK: Çok çalışmak, çok emek sarf etmek.

ÇIRIM ÇIKARTMAK: Çok zor durumda bırakmak.

ÇIRIM ÇIKMAK: Çok zorlanmak.

ÇIRIMLANMAK: Çok çalışmak, uğraşmak, emek harcamak.

ÇIRMIKLAMAK: Tırmalamak.

ÇIRPI: Düz çizgi. Asma hızarla kereste biçerken hızarın gideceği hattı belirlemek için çizilen çizgi, bu çizgiyi çizmek için kullanılan ip.

ÇIRTIM:Çok az, yok denecek kadar az.

ÇISKAL ÇIKARMAK: Seri hareket etmek, hızlı ve çok çalışmak.

ÇISKAL: Kıvılcım.

ÇİÇİ: Çocuk dilinde meme.

ÇİÇİ VERMEK: Çocuğu emzirmek.

ÇİGİRMEK: Vazgeçmek; eskisi kadar hoşlanmamak, beğenmez duruma gelmek.

ÇİGİT: Çekirdek.

ÇİKOTKALI: Hastalıklı, çelimsiz olan.

ÇİLİP: Dalların ince sürgünlerinden yapılan çubuk.

ÇİMMEK: Banyo yapmak.

ÇİNÇAL: Çok ekşi tat.

ÇİNÇAVAT: Görmemiş, görgüsüz, kaba.

ÇİNEL: Zayıf, sıska.

ÇİRAN: Çok ekşi.

ÇİTOZ: Bir kara erik türü.

ÇİYAPER: Açık sarı renk.

ÇOLPA: Atak olmayan; çelimsiz; cesaretsiz.

ÇOMA: Yağlı peynir.

ÇONOZ: Oldukça uzun boylu.

ÇOPUR: Yünün hası ayrıldıktan sonra geriye kalan ikinci kalite kısmı.

ÇOR: Maraz, hastalık.

ÇORLİ: Hastalıklı, illetli.

ÇOSTİ: Yaşlanmış, genç görünümünü kaybetmiş olan.

ÇÖK OLMAK: Seçilmek. Hayvanların türlerine göre ayrılması için verilen komut.

ÇÖLPE: Uyuşuk, hareketsiz, atik değil.

ÇÖRÜŞMEK: Pörsümek.

ÇULUK: Hindi.

ÇUR: Çocukların oynadığı bir oyun türü ve bu oyunda ortada bulunan kale işlevindeki taş.

ÇUR: Çur oyununda kale taşı.

ÇUR: Hayvan memesi.

ÇURUT: Yarı açık.

ÇÜÇÜM: Bütün olarak çıkmış ceviz içi.

DABASKI: Ezilmiş, yassılaşmış. Kabarmamış ekmek.

DACO: Yardımcı.

DADA: Büyük erkek kardeş, ağabey.

DADAŞ: Büyük kardeş, ağabey.

DAL TINGIR: Çırılçıplak, bomboş.

DALAK: Arını bal yaptığı petek.

DAMÇİL: Su damlası.

DANTİ: Hantal; sağa-sola yalpa yaparak yürüyen ya da yürüme.

DARABA: Odaların duvarlarının iç yüzeylerine yaklaşık bir metre yüksekliğinde yapılan lambri.

DARGALA: Sağlamlığını kaybetmiş, dağılmak üzere olan.

DASTAR : Hamurun üstüne örtülen örtü.

DAY DURMAK: Ayakta durabilmek. Bebeğin emeklemeden sonra, ayakta durmaya çalışması.

DAVUDİ NEFES: Çok acele, nefes nefese.

DEGİRMİ: Yuvarlak. Daire şeklinde olan.

DEH ÇEKMEK: Başından savmak, kandırmak.

DEH DEMEK: Eşeğin yürümesi için seslenmek.

DEH DÜŞMEK: Farkına varmak, dikkat etmek.

DEHŞETLİ: Çok iyi.

DEKE ÇEKMEK: Aldatmak, kandırmak, sözünden caymak.

DEN: Hububat tanesi.

DIBIL: Kel.

DIBIZ: Kel.

DIĞA: Küçük çocuk.

DILLO: Sağır. Oynak, uçarı.

DIRAVACI: Her gördüğünden bir şeyler uman. Uyumsuz.

DİREŞ: Uzun boylu.

DIRÇIM: Çok az miktar. Yok denecek kadar az.

DIRÇİK: Tekme.

DIRLAMAK: Gevezelik etmek.

DIŞEYLİ: Kadın, bayan.

DİBEK: Ceviz ağacından yapılan ve ceviz dövmeye yarayan havan.

DİDİNMEK: Çok uğraşmak, zorlanmak; çok emek harcamak.

DİDMEK: Tırmalamak.

DİLDİLİK : İnce elbise.

DİNCELMEK: Dinlenmek.

DİNDİKLEMEK: Karıştırmak. Bir şeyi isteksizce ve seçerek yemeye çalışmak.

DİNK: Bulgur yapma değirmeni.

DİZLİK: Dizlere kadar paçaları olan kadın kilotu.

DOBİ: Ermeni çocuğu (hakaret manasında kullanılır)

DONT: Çok ağır hareket eden, hantal. Kaba-saba, duyarsız.

DOR: Atlarda kahverengi don.

DÖĞÜNEK: Yol uğrağı.

DÖŞÜRMEK: Toplamak.

DÜBÜR: Anüs.

DÜGDİ: Keser ve baltanın keskin olmayan, arka kısmı.

DÜĞMEÇ: Taze ve sıcak ekmeğin tereyağı içerisine doğranmasıyla yapılan yemek.

DÜMSÜK: Yumruk.

DÜMSÜKLEMEK: Yumruklamak. İtip kakalayarak rahatsız etmek.

DÜNEYİN: Dün, geçen gün.

EBBEDİ: Asla, kesinlikle.

ECÜRLENMEK: Dert yanmak, hanini beğenmemek.

EGİŞ: Hamur teknesi kazıyacağı.

EGLEŞMEK: Durmak.

EHMAL: Acele etmeyen.

EKSİK ETEK: Kadın, bayan.

ELCEK: Tutamak.

ELTİ: İki kardeş karısının birbirine göre durumu.

EMİ: Amca.

EN: Hayvanların kulaklarına yapılan nişan.

ENEK : Sabanın toprağı yaran kısmı.

ENİK: Köpek yavrusu.

ERGEN: Bekâr.

ERGİŞİ : Erkek, bay.

ERİŞTE: Ev makarnası.

ERNİKLEŞMEK: Karın erimeye yüz tutmuş hali.

ESGETEK : Kadın.

EVETİ: Acele, tez.

FANMAMAK: gördüğü zararlara rağmen bir şeyden vazgeçmemek.

FARŞ ETMEK: Rezil rüsva etmek.

FEL: Desise, hile, kandırmaca söz ve davranış.

FELLİ: Yapmacık davranış ve işveli sözlerle başkalarını kandırabilen.

FENİKMEK: Yılmak usanmak.

FERİK: Yumurtlamaya yeni çıkmış tavuk.

FIRENGİ: Gömme kapı kilidi.

FIRFIRİK: Rüzgâr gülü. Sözünde durmayan (mec.)

FISTİKLEMEK: Hoplayıp zıplamak, hoplaya hoplaya gitmek.

FIŞKI: Küçük baş hayvan gübresi.

FİLTE FİLTE ETMEK: Paramparça etmek, dağıtmak.

FİLTE: Bir şeyin küçük parçası.

FİRENGİ: Kapı kilidi.

FİSKE: Yakıtı gaz olan ilkel lamba.

GÂGÂLA (KÂKÂLA): Bir tür ekmek, bazlama.

GALDAVAR: Üzeri kapalı, önü açık hayvan yemleme yeri, harman.

GALAH : Tezek ya da ot yığını.

GÂVGEÇ: Eğri.

GAYDA: Müzikte makam, ezgi, oyun havası.

GAZIL: Kıldan yapılmış iplik.

GELBERİ: Kurutulmak üzere serilmiş tahılı karıştırma aleti.

GEM: Döven tahtası.

GERZE: İri yarı, hantal görünüşlü.

GEVEN: Topak şeklinde bir tür dikenli ot.

GICIKLANMAK: Huylanmak, şüphelenmek.

GIDIM GIDIM: Azar azar.

GIDİK: Keçi yavrusu, oğlak.

GILDIRİK: Yuvarlak.

GIRGAT: Alıç.

GİLİK: Küçük tandır ekmeği.

GİYASHANE: Çamaşır yıkama yeri.

GİZLİNKUKU: Saklambaç oyunu.

GOBÇE :Düğme.

GOCOR: Gür, uzun, kıvırcık ve karmaşık saç, bu özellikte saçları olan.

GOGOM: Tomurcuk.

GOGOR: Kir.

GOMAÇ: Dürüm.

GOR: Mezar.

GORGOT: Bir yağmur türü olan dolu.

GORT: Tümsek.

GOŞ: Su kabağı. İçi boş, anlayışsız (mec.)

GOTTOZLANMAK : Dik kafalı olmak, kafa tutmak.

GÖK: Ham, olmamış.

GÖN: Hayvan derisi.

GÖRÜM: Geline göre kocanın kız kardeşi.

GÖZE: Pınar.

GÖZÜ DÖKÜLMEK: Gözü üstünde kalmak.

GUD: Bir şeyin kenarı.

GUDİK:Köpek yavrusu.

GULLEP: Menteşe.

GÜDENE: Bir tür geven.

GÜGÜM: Bir tür ağzı dar su kabı.

GÜL: Ekmek ufağı.

GÜLEŞ : Güler yüzlü.

GÜRNEŞ ETMEK: Koyunların güneşten korunmak maksadı ile birbirlerinin gölgesine sığınarak topluluk oluşturmaları.

GÜVEÇ: Yağ ve peynir saklamak için kullanılan bir tür toprak kap.

ĞIRINÇA: Salyangoz. Zayıf, çelimsiz (mecz.).

ĞIRZILLİ: Laf ebesi kadın; çaçaron,

HAB: Birkaç ailenin sağdıkları sütleri birleştirerek her gün bir ailenin o sütü değerlendirmek üzere oluşturdukları birliktelik.

HABO: Anlayışı kıt,man kafa.

HAÇAN Kİ: Ha bire, durmadan.

HAFLANMAK: Şüphelenmek.

HAL: Kar küreme küreği.

HALABİ: Bir tür uzunluk ölçüsü birimi. Gereğinden uzun olan.

HALAPORT ÇIKARMAK: Beklenmedik kötü bir duruma sebep olmak.

HALAVATSIZ: Aşırı, fazla.

HALAVAT VERMEMEK: İstenildiği gibi olmamak. Elverişsiz.

HAM: Olmamış, yetişmemiş.

HAMUT: At koşumu.

HANAKLUK: Şaka.

HANAKLUK ETMEK: Şaka yapmak

HANÇULİ KUNÇİLİ: Tahterevalli.

HANDARI OLMAK: Emsali ya da dengi olmak.

HAPİHAPTAN: Birden bire, aniden.

HARAL: Büyük çuval.

HARAP: Bozulmuş, işe yaramaz hale gelmiş.

HARDAMA: Ahşap çatı örtüsü. Değişik evsafta tahta ve kalas birikintisi.

HARHIZ: İç ya da kuyruk yağının eritilmesi sonunda geriye kalan artık.

HARKOS: Tarla sürümünde sabanın ya da pulluğun açtığı ark ya da kanal.

HARMUT: Orta hal. Suyu ılıştırmak.

HARO: Ambarlarda farklı türdeki hububatları ve un koymak için yapılmış tahta bölmeler.

HARTUŞLAMAK:Karıştırmak.

HASIL ETMEK: Elverişli hale getirmek.

HASUT: Kıskanç.

HASUTA: Pekmezin ya da balın yağ ve unla karıştırılması ile yapılan bir tür yemek.

HASUTLANMAK: Kıskanmak.

HAŞAT ETMEK: Perişan etmek, işe yaramaz hale getirmek.

HAŞAT OLMAK: Perişan olmak, eli ayağı tutmaz hale gelmek. Çok yorulmak.

HAŞİL: Elenmiş bulgur incesi ve yağla yapılan bir tür yemek.

HAŞO: Un ve yumurta karışımı ile yapılan bir yemek türü.

HATİL: Kiriş.

HAVREZ: Tarla sürümünde sürüm aracının açtığı iki çukur arasında kalan sürülmemiş kısım.

HAYLAMAK: Herhangi bir tehlikeye karşı çobanın köpeğe yüksek sesle seslenmesi; köpeği kurdun üzerine sürme nidası.

HAZZETMEK: Sevmek, hoşlanmak.

HECİLLENMEK: Mahcup olmak, utanmak.

HEDİK: Kuru mısırın suda pişmişi.

HELEK OLMAK: Çok yorulmak, bitkin düşmek.

HENGÂM: Komik. Esprili olan.

HERK: Nadas.

HERLE: Un çorbası.

HERSLİ: Sinirli, asabî.

HIBAR: Küçük taş.

HILEZ: Küçük kertenkele.

HILLİK: Geniş olan.

HINÇ ETMEK: Sümkürmek. Birini yere yatırıp hareket etmesine mani olmak, etkisiz duruma getirmek.

HINGÂL: Hamur ve etle yapılan bir tür yemek.

HINİK: Burnundan konuşma ya da burnundan konuşan.

HIP ETMEK: Derleyip toplamak, bir araya getirmek.

HIP: iplik çilesi.

HIR: Kavgacı.

HIRA: Çelimsiz, zayıf, sıska.

HIRBO: Küçük, ufak tefek.

HIRÇO: Zayıf, çelimsiz.

HIREK TADMAK: Yemeğin pişerken dibini tutması sunucu oluşan yanık tadı.

HIRHEÇAN: Soluk borusu.

HIRHOŞAF OLMAK: Çok yorgun ve bitkin düşmek.

HIRİK: Kulakları çok kısa koyun, bir tür uzun kuyruklu koyun.

HIRİK: Zayıf, çelimsiz.

HIRLI: Uğurlu.

HIRNO: Burnundan konuşan.

HIRSENK: Nasırlaşmış deri ve kir karışımı cilt görünümü.

HIRTIŞ: Bir şeyin zeminindeki çıkıntı, pürüz.

HIRTİK: Çok bol bulunma.

HIRTLİKTE OLMAK: Çok bulunmak.

HIŞIR: Dolu türü yağış.

HIŞT: Köpeklerin boynuna takılan savunma ve korunma tasması.

HIŞTİK: Öküzlerde uzun ve sivrice boynuz ya da bu tür boynuzu olan öküz.

HIZAN: Yoksul.

HİM: Temel.

HİMİ: Emi.

HOÇ: Sanki. Soru edatı.

HOÇOR: Gelişmemiş, bodur kalmış.

HOD BE HOD Durup dururken, hiç yeri yokken.

HON: Sevimsiz, çirkin, albenisi olmayan.

HORA: Derinin kalınlaşası şeklinde oluşan bir tür mantar hastalığı.

HORATA: Dedikodu.

HORGİ: Kalın kaba kumaş ya da bu kumaştan yapılmış elbise.

HORHOÇAN: Su çevrintisi. Girdap.

HOROM: Ot ya da sap balyası.

HOSAN: Şelâle.

HOŞOR: Kar-dolu arası yaşış. İri taneli tuz ya da buz.

HOŞÜRÜK: Dolu türü yağış. Toz halinde olmayan, iri taneli. Ciltteki alerjiden mütevellit döküntü

HOTAK: Tarla sürerken ağırlık maksadı ile öküzlerin boyunduruğuna binen küçük çocuk.

HOTİKLEMEK: Karıştırmak, kurcalamak.

HOTİKLENMEK: Şüphelenmek, olup biteni sezmek.

HOVİ İNMEK: Hevesi geçmek.

HOVLAMAK: Aniden harekete geçmek, düşünmeden müdahale etmek, atlamak..

HOYRAT: Çirkin, sevimsiz.

HOZAN: Nadasa bırakılmış tarla.

HOZİRİK: Gösterişsiz, çirkin.

HÖLLÜK: İyi havalandırılmış toprak.

HUDEY:Pek gelişmemiş, yabani meyve.

HUNİS: Koyunlarda küçük kulak tipi.

HURÇ: Öte beri koymaya yarayan bir tür çuval.

ISKARTAYA ÇIKMAK: İşe yaramak hale gelmek, devre dışı kalmak.